Gurbet

Iki sene oldu Avusturalya’ya geleli. 7 senelik Endonezya maceramizdan sonra burada gurbet kavrami kemiklerimize isledi. Gurbetcilik nedir biliyorum artik. Gurbetcilik kendisine ve cocuklarina daha uygar bir yasam, daha saglam bir gelecek umitleriyle piliyi pirtiyi toplayip gocmus insanlarin, yeni ulkelerindeki her anlarini kendi ulkelerindeki gibi yasama ozlemiyle gecirmeleridir. Sydney gibi dunyanin en guzel sehirlerinden birinde, Bogaz’dan bin kat guzel bir manzara karsisinda, Bogaz’i ozlemesi, tavsan kani cayin hayalini kurmasidir. Yeni Zelanda’danin daglarinin arasindan gecerken Aydin yolundan konusmasidir hararetle. Havali bir kafeye oturup, sirf ustundeki beyaz peynir icin ekmek uzeri avakado siparis etmektir gurbetcilik. Gittigi heryerde Turkleri arayip bulmaktir, bulup sonra da Turkiye’deymiscilik oynamaktir; yabanci malzemelerle Turk lezzetlerini yakalamaya calismak, Turk muzikleri dinleyip avaz avaz eslik etmektir. Hic gobek atmamis, halay cekmemis adamin, raki icip, Turkiye’de olsa belki hic ortak nokta bulup arkadas olmayacagi insanlarla, halay cekmesidir. Bir tanidik tat, koku ugruna basina olmadik isler acmaktir, tornada Adana sisi yaptirip, kuzu kestirip kebap yapmaktir. Herkesin koselerini torpuleyip kendine benzetmeye calisan sistemin icinde, kendi kulturunu ayakta tutmaya calismaktir. Cocuklarin unutmasin diye kendi cocuklugunda burun kivirdigin her adete dort elle sarilmak, bayramlarda bir araya gelip tanimadigin insanlarin elini opmektir. Bali’ye giderken yaninda kalamarin yaninda yemek icin tarator sos yapip goturmektir. Ulkeyle ilgili her haberi yerli ve yabanci basinda takip etmektir, hep yuregin agzinda, guzel haberler okumayi umid edip hayal kurmaktir. Sydney Opera House manzarasi karsisinda sahibinden.com’dan Bodrum’da ev bakmaktir. Dogan bebeklerin buyumesini, aile bireylerinin hayatlarini uzaktan izlemek, dahil olamamanin icini sizlatmasidir. Medeniyete, yasadigin yere ve insanlarina sinir olmaktir, “neden bunlar refah icinde yasiyor da, benim guzel memleketim bu halde?” diye pis pis bakmaktir mutlu mesut bir sekilde tam saatinde gelecek olan tertemiz otobusu bekleyenlere. Ama en cok yanlizliktir gurbet. Formlardaki acil durumda aranacak kisi hanesine kocandan baska kimi yazacagini bilememektir. Ailenin ve arkadaslarin simsicak sevgi ve guven cemberinin buz gibi yoklugudur. Her secimde umitlenmektir, belki bu sefer tamamdir diye.

 

Advertisements

Raja Ampat SEA Centre

Uzun zamandir suregelen sessizligim, nereden anlatmaya baslayacagimi bilmememden. Oyle cok sey oluyor, oyle dinamik geciyor ki zaman. Ancak son zamanlarda gozumun bebegi, kalbime that kuran gelisme Raja Ampat SEA Centre.

coral plantationPapua Explorers, Raja Ampat’in dogasina olan askimizdan dogmustu. Burasi dunyanin oyle ozel bir bolgesi, oyle guzel ve bakir ki, hic zarar gormesin, modern dunyanin zehiri buraya hic tasmasin istiyoruz. O yuzden Papua Explorers kuruludugundan beri surekli yerel halkin yasam standartlarini iyilestirmek ve onlara sahip olduklari doganin kiymetini ve bunu korumayi ogretmek, ayni zamanda da denizlerin turizm ve diger balikcilik faaliyetlerinden zarar gormemesi icin canla basla calisiyorduk. Bu isler zamanla cok vakit ve butce almaya basladi. Otelimize gelen ziyaretcilerden de projeleri gorup, destek olmak isteyenler cogalmaya baslayinca, butun bu faaliyetleri Papua Explorers bunyesinden ayirip, bagimsiz bir vakif kurmaya karar verdik. Yasal islemler tamamlandi ve vakfimiz Raja Ampat SEA (Science, Education, Awareness) Centre, gectigimiz aylarda resmi olarak acildi.

Uzun bir yolun basindayiz. Amacimiz Raja Ampat’i dogal ve insan kaynakli tehditlere karsi korumak, ayni zamanda da bolge halkini bilinclendirip, turizmin surdurulebilir, dogayi korur bir sekilde gelismesini saglamak. Mevcut projelerimiz hakkinda bilgi almak ve nasil destekleyebileceginizi ogrenmek icin lutfen sayfamiza goz atin ve sayfayi arkadaslarinizla paylasin. Her turlu desteginiz icin minnettariz.

Facebook sayfamiz icin tik

www.seacentre.org

Yagmur Ormanindan Indim Sehire

Temmuz ortasindan beri Guney Pasifik`te minik bir adada, yagmur ormaninin dibinde yasiyorum. Arada medeniyet olan yerlere seyahat ettim, araba, hava kirliligi, Starbucks ve beyin uyusturucu TV kanallarina maruz kalmisligim oldu. Ama hep minik cennetimizin sakinligine ve huzuruna kosa kosa geri dondum.

Gene uzunca bir ada ikametinden sonra yollara dustuk ve kendimi uzuuuun uzun ucuslardan sonra Paris`te buldum. Anne, baba ve iki cocuk bir odada kaldik. Zaman farki ve yol yorgunlugu kamyon carpmisa dondurdu bu sefer. Eskiden tik demez saatlerce seyahat edip, cantalari otel odasina firlatip hemen gezmeye baslayabilirdim.  Bu sefer yemekten sonra kafam dusmeye basladi. Neyse ki bu sefer cocuklar da ayni sekildeydi de, ailece odaya cekilip yatabildik.

Arda`nin iki onemli oyuncagi var. Biri aslan, adi Alex. Oburu de Minecraft karakteri kilikli bir zombi, adi Max. Genelde butun seyahatlere Alex ve Max bizimle gelir ve Arda`nin sirt cantasinin tamamini isgal eder. Bu sefer az esyayla seyahat ediyoruz diye sadece Alex geldi bizimle. Yatak faslina gecilince Alex de cantadan cikip, Arda`nin koynunda yerini aldi. Biz bayilmak uzereyiz, onlar yan yatakta oynasmakta. Alex`I birbirlerine atip duruyorlardi. Derken Arda oyuncagini bizim yatagin tepesinden havaya firlatti. Ben tepemden gecen karaltiyi gorunce ilk tepkim `Ammann, yarasa!!` diye ciglik atip yorgani kafama cekmek oldu.

Fransa`daki fuar bitince hemen trene atlayip Isvicre`ye akraba ziyaretine gittik. Tunc`un erkek kardesi birkac ay once Isvicre`ye tasindi. Zurih`te yasadigini saniyorduk, meger Heidi`nin dedesine komsu tasinmislar.  Alp`lerin masallardan cikmis bir koyunde yasiyorlar. Evin manzarasi kayak merkezi gibi, heryer dag, kar. Arada bir gorulen canlilar da genelde cocuk ve inekler. Hava mis gibi tertemiz ve buzzzzz gibi sopsoguk. Hava oyle soguk ki, cocuklar olayi anlamakta gucluk cekiyorlar. Nasil oluyor da montun altinda kalan yerler sicakken, disinda kalan yerler buz gibi oluyor anlam veremiyorlar. Vucut isisinin homojen olarak degismesine alismislar tropik iklimde. `Totom dondu` deyiminin aslinda deyim omayip gercek bir ifade olarak kullanilabildigini ogreniyoruz ailece.

Ancak evde bir Turk annesi var, hem de 2 yasinda bebegi olan bir anne. Ev Avrupa`nin en sicak evi olmus. Kisacik kollularla gezebiliyorum ya, kendimi en rahat hissettigim yer oluveriyor ev. Ilk gece yatmadan once mutfagi, sofrayi falan toplamaya yardim ediyorum.  Kurabiyelerin acildiktan 3-4 saat sonra hamur gibi olmamis olmasina ve dev kirmizi karincalar tarafindan yarisinin yenmemis olmasina sasiriyorum. Kalan keki tezgah ustunde birakiyor evin annesi. Kendimce kisa bir panik ani yasiyorum. Acikta yemek birakilir mi? Yarasa, kuskus maymunu, kedi, kertenkele ususur basina aksam! Sekerin hava almayan kapagi bile yok, ayol karincalar, orumcekler yuva yapar buraya! Copler oyle dolap altinda acikta duruyor, agzi iyice baglanmamis.. Oooo, butun gece kedilere, kertenkelelere ziyafet!

Istanbul`a geldik, aileyle hasret gideriyoruz. Ama fuarlar bitmedi. Bu sabah Uttrecht`teki fuara gidiyorum. Dun gece cocuklarla opusup, vedalastik. Ben onlara disari cikarken guzel giyinmelerini, birbirlerine iyi bakmalarini, saglikli yemek tercihleri yapmalarini tembihledim. Arda da bana, yururken hep onume bakmami cunku ayagimin altinda ne olacagini herzaman goremeyecegimi, yengec, bocek yada yarali bir kelebek olabilecegi icin hep ayagimi yere koymadan once guzelce kontrol etmemi, ormanda hareket eden birsey gorursem yanina yaklasmamami, tek basima ormanin icine girmememi tembihledi. Ne bilsin cocuk Utrecht`te yagmur ormanina mi gidiyorum, yoksa beton ormanina mi?

Kalabalik agir geliyor. Sehrin elektrik yuklu enerjisi yoruyor bizi. Kendimizi parka, bahceye, deniz kenarina atmak istiyoruz. 4 gun Istanbul, buyuk sehir istihkakimizi doldurdu, simdi kalan surede nerelere gitsek diye kasinmaya basladik. Neyse, su son fuar da bir bitsin, doneyim de, bakalim ruzgar bizi nereye atacak?

Sevgili Kendim,

Hayatimiza giren herseyin bir gorevi var. Islevini tamamladiktan sonra kaybolup gidiyor, sislere karisip yokoluyor.

Lise sondaydim. Okullarimizda tarihin ogretilisi hic kafama yatmadigindan, sosyal bilgilerde basarili olmak zor geliyordu. Kolaya kacip Matematik/Fen grubunu secmistim. Fizik ve matematigi kendimi zorlamadan ogrenebiliyordum nasilsa. Mevcut sisteme gore, bu secimin beni goturecegi yer muhendislik yada tip fakultesi olacakti. Olsundu, ne yapmak istedigimi yada herhangi bir fakulteden mezun olan insanlarin neler yapabileceklerini bilmedigim icin hic onemi yoktu. Maksat hayatta atlanmasi gereken bir basamagi daha atlamak ve yola devam etmekti.

Mezuniyete az kalmisti, herkes sabirsizlikla liseden kurtulmayi bekliyordu. Son haftalar hem stresli, hem de keyifli geciyordu. Edebiyat dersinde bir kompozisyon yazmamizi istemisti ogretmen. Konu neydi hatirlamiyorum ama bir gece once gordugum ruyadan etkilenerek birseyler sacmalamistim. Kompozisyonu okuyan ogretmen dusunceli bir yuzle bana donup, “Muhendis olmak istediginden emin misin? Cok yeteneklisin.” demisti.  Tabii ki muhendis olmak istedigime emin falan degildim, ne olmak istedigimi bilmiyordum. Gonlumden endustri urunleri tasarimcisi olmak geciyordu, kolu yormayan utu masasi, sekeri otomatik ve sessiz karsitiran cay bardaklari gibi seyler yapmak istiyordum.  Simdi de osuruk valfli dalis elbisesi yapmak istiyorum , kafa hala ayni calisiyor demek ki.  Ama o zamanlar baska bir yol secmek icin artik cok gec oldugunu dusunuyordum. Neyi degistirebilirdim ki o saatten sonra? Ne yazik ki o zamanlar, secimleri gercekten kendim yaptigimi bilmiyordum. Ne safmisim.

Sonra muhendis oldum, hicbir zaman  muhendislik yapmadim. Ama diplomam beni cok guzel insanlarla tanistirdi, cok guzel yerlere getirdi, hayallerimi gerceklestirmemi sagladi. Sonra bir gun bana bir blog hediye edildi. Once ne yapacagimi bilemedim, ama yaza yaza, o lise sondaki kiz cocugu cikti icimden. Buyudu, olgunlasti, yazmayi sevdigini farketti. Onceleri yeni hayatini, yeni tasindigi egzotik ulkeyi anlatiyordu. Bir zaman geldi ki egzotik ulke yeni olmaktan cikti, buradaki hayat normal oldu. Sonra baska seylerden de bahsetmeye basladi. Artik  o liseli kiz cocugu, kartvizitinde ne yazarsa yazsin, yazmaya devam etmenin kendisine iyi gelecegini biliyor.

Bu blog miyadini henuz doldurmadi. Uzunca bir sessizlik olmasinin sebebi iki senedir gunluk tempomun asiri yogunlugundan kaynaklaniyor, biraz da kafamin fazlaca dolu ve karisik olmasindan. Oysa daha anlatacaklarim var. O yuzden cok aktif olmasa da bu blog bir sure daha burada olmaya devam edecek. Bunu  yaziyi da , vakit ayiramadigim icin blogu kapatmami  oneren beynime, kalbim yaziyor. Biraz daha sabir sevgili beyin, sabir.

Yogurt

Bu yaziyi yazali cok olmustu aslinda ama memleketten gelen haberler o kadar kotu ki, birak yogurttan bahsetmeyi, yasadigina utanir oldu insan. Yogurt bile mayalamak gelmiyor icimden bu aralar ya, gene de hayata dort elle sarilmak gerek, ozellikle bu tur zamanlarda. 

Her Turk gibi benim de herseyin ustune, altina, yanina yogurt koyma gibi bir aliskanligim var. Ama evde benden daha ciddi bir yogurt delisi var, Arda. Kase kase sade yogurt yiyebilir, yogurt cok super degilse gider sarmisak ekler oyle yer.  Yogurt ne yazik ki dunyanin dogu tarafinda pek bilinmiyor ve sevilmiyor. Satilan yogurtlar genelde sekerli, sacma sapan seyler. 

Jakarta`ya ilk geldigimizde damak tadimiza gore yogurt bulmakta cok zorluk cekmistik. Turkiye`den gelen yogurtlarla evde mayalamistim bir sure. Sonra zaman icinde urun cesitliligi artmis, istedigimiz gibi yogurt bulabilir olmustuk. O evde mayalama zamanlarinda yogurdu katilastirmak, biraz eksitmek icin ne cambazliklar yapmistim. Denemedigim kalmamisti ama tadini cok sevdigim bir yogurt mayalamayi basaramamistim. Tadi neyse, bir de kivami sumuksu oluyordu. Onlarca deneysel calisma sonunda hala cok guzel bir ev yogurdu elde edememistim. Iklimi ve sutleri suclamistim. Guzel bir hazir yogurt bulunca, daha fazla ustunde durmamistim. 

Papua`ya tasinirken, mayalamak icin Jakarta`dan yanimda yogurt getirdim. Burada daha once yogurt mayalama girisimim olmustu ve normal mayalama suresi sonunda hala sulu, sacma bir sivi oldugunu gorunce beceremedigimi dusunmustum. Tasindiktan sonra tekrar bir deneyeyim dedim ve yogurdu ogleden sonra saat 2 gibi mayaladim. Niyetim aksam yatarken dolaba kaldirmakti ancak tamamen unuttum ve yatip uyudum. Sabah kalktigimda yogurt olmustu. Bu tesaduften ogrendim ki, bu iklimde mayalanma sureci normalden daha uzun suruyor. 

Neyse, bu yogurttan baska yogurtlar da mayalayip yedik. Afiyetle yedik diyemeyecegim cunku kivami sumuk gibiydi, tadi da alisik oldugumuz yogurtlara pek benzemiyordu. Ama sarmisakladik yedik, pilavin ustune doktuk yedik, corba terbiyesine kattik yedik, icine meyve dogradik yedik. Oyle yemisiz ki, en son mayaladigim yogurdu mayalik ayirmadan bitirmisiz. Yeni yogurt mayalamak icin dolabi actigimda hic yogurt kalmadigini gorup ufak bir sok yasadiktan sonra hemen Sorong`daki marketleri arastirdim. Markette yogurt oldugu haberi gelince sevinip, yogurdun sekerli oldugunu farkedince uzuldum. Oyle gel gitli bir gun oldu. 

`Yahu bu insanlar markette yogurt yokken nasil mayaliyorlarmis?` diye arastirmaya basladim. Karinca yumurtasini duymustum ama bizim dev kirmizi karincalarin yuvasini kazip yumurta almayi gozum yemedi. Zira ben onlarin yumurtalarini bulana kadar, onlarin beni yeme ihtimalleri daha yuksek gibi geldi.  Turklerden ve Yunanlilardan sonra yogurdu sofrasindan eksik etmeyen kim var? Hintiler tabii ki. Hindistan`in iklimi bize daha yakin, o yuzden Hindistan`da mayasiz yogurt nasil yapilir diye arastirmaya basladim. Ogrendim ki cok eskiden aci biber sapindan ve kiraz dalindan mayalarlarmis yogurdu. Hatta bu tarz mayalama ve fermente islerini hobi edinmis insanlar oldugunu, ve onlarin da bu metodlarla yogurt mayalamis olduklarini gordum.  Aci biberden bol birsey yok burada, `tamam` dedim, `oldu bu is`. 

Yaklasik 5-6 tane aci biberin saplarini kestim. Burada bulabildigim tek sut olan pastorize kutu sutu mayalama isisina gelene kadar isittim. Icine biber saplarini atip sarip sarmaladim, opup koklayip uykuya yatirdim. 12 saat sonunda hala suluydu, gene ustunu ortup biraz daha bekledim. 16 saat sonra yogurt kivamini bulmustu. Tadi aciydi ve garip bir koku vardi ancak sumuksu falan degil, acayip guzel bir yogurt kivamindadi. Moralimi bozmadim, zaten talimatlarda ilk mayalanan yogurt yenmez deniyordu. Bundan bir kasik alip yeniden mayaladim. 9 saat sonunda gene guzel kivamli bir yogurt olmustu. Bu sefer tadi da muthisti. 8 senedir tropiklerde yaptigim en guzel yogurt oldu bu. Hafif eksimsi, nefis birsey. Yogurt ayri, suyu ayri oyle kasigi daldirinca uzayan, sacma bir kivamda degil. Nasil mutlu oldum anlatamam.  Bir gunluk bir on calismayla, hayatimda yaptigim en guzel yogurdu, hazir maya kullanmadan elde ettim. 

Doganin Ritmi

Gun dogmadan yarim saat once uyaniyor kuslar. Oyle bir senfoni basliyor ki, uyanmamak mumkun degil. Egzotik seslerin cagrisina, daha karanlik olmasina ragmen gulumseyerek aciyor insan gozlerini. Iclerinden bazilari farkli otuyor bazan, daha bir deli, daha bir cirkef,  daha atesli  yada daha ac. Arkadan, derinden gelen baykus sesi gunun aydinlanmasi icin sabirsizlanan kuslara daha gunesin dogmadigini hatirlatiyor. Ama dinlemiyorlar baykusu, bekleyemiyorlar gunes iyice ciksin, heryer aydinlik olsun. Gecenin tonu birazcik acilinca hemen gune basliyorlar.

Gunes bu aralar tam karsi adayla bizim aramizdan doguyor. Aylar ilerledikce gunesin dogdugu ve battigi yer degisecek. Ekvatorda olmanin ilginc guzelliklerinden birini biz sabirla bekleyip gozleyecegiz. Genelde gokyuzunu kirmizi,pembe ve turuncunun degisik tonlarina boyararak doguyor ama bu tablo oyle kisa suruyor ki sadece kuslar ve kuslarin cagirisina uyup kalkanlar tadini cikarabiliyor.

Mutfakta calismalar kuslardan biraz sonra basliyor. Asci yumusacik bir hamur yoguruyor, kahvaltiya birbirinden guzel pogaca ve corekler yapmak icin. Bir sure sonra mutfak ekibinin kalani gelmeye basliyor ve kahve makinesini calistiriyor. Bu sirada gidip tazecik bir fincan kahve almak ve gunesin renklerini ugurlamak gune harika bir baslangic.

Saat 6:30 gibi misafirler gelmeye basliyor. Bu sirada sular yavas yavas cekilmeye basliyor. Gunde iki kere med cezir oluyor, siddeti ayin dongunun neresinde olduguna gore degisiyor. Sular cekilirken normalde iskelenin altina siginan balik surusu, buyuk avcilardan kacmak icin iyice sig sulara geliyor. Ancak bu kez baska bir avcinin ekmegine yag surmus oluyorlar, heybetli ve cok yakisikli deniz kartalina kaliyor meydan. Saat tam 8:30`ta geliyor kartal her sabah, bir de ogleden sonra 5:00 gibi. Once denizin ustunde suzuluyor, balik surusunun yerini tespit ediyor. Gozune kestirdikten sonra hizli bir sekilde ayaklar onde suruye daliyor. Suya girince kanatlari islaniyor, indigi hizda cikamiyor sudan. Once silkelenip sulardan kurtulmasi lazim. O yuzden aheste aheste yukseliyor aviyla birlikte. Bu sahne her gun iki kere tam onumuzde tekrarlaniyor.

Kartalla birlikte koylu balikcilar gelmeye basliyor. Gun dogumunda baliga cikip, balik yakalayan, ihtiyacindan fazlasini satmak icin bize getiriyor. Uzun, ince, tek parca agactan yapilmis tekneleriyle yanasiyorlar, bazilarinin yanlarinda burnu sumuklu cocuklar, bazinlarinin yaninda yorgun hayat arkadasi. Ama hepsinin gozlerinde o masum, icten pirilti.

Oglene dogru sular oyle cekiliyor ki, yengeclerin, kabuklularin citir citir sesleri duyuluyor. Onlar citirdadikca icin icine sigmiyor, sabirsizlaniyorsun sular tekar geri gelsin diye. Sigdaki anemonu ve icindeki anemon baliklarini merak ediyorsun, gidip bakiyorsun hala sulari var mi diye. Her gun oldugu gibi, bulunduklari kovukta birazcik su kaldigini ve deniz geri gelene kadar idare edeceklerini goruyorsun ama gene de kalbin endiselenmekten vazgecmiyor.

Gun batarken sular yukselmis oluyor. Kanoyla acilmayi seviyorum tam bu saatlerde.Ay kendini gostermeye basliyor ama once gunesin butun ihtisamiyla gokyuzunu ala bulayip kaybolmasini bekliyor.  `Aheste cek kurekleri mehtap uyanmasin ` dizesi anlam kazaniyor bu anda. Oyle tatli bir sessizlikle kapli ki ortalik, kureklerin sesi rahatsiz ediyor insani. Aheste kurek cekmeyi ogrenmeye calisiyorsun, beceremeyince durup seyrediyorsun, deniz oluyorsun.

Karanlik coktugunde gokte ve denizde bambaska bir solen basliyor. Samanyolu kalin bir kemer gibi uzaniyor tam tepemizde. Evlerin arkasindan gelip, karsi kiyiya dogru gokyuzunu ikiye ayiriyor. Yildizlar oyle parlak, oyle cok ki, uzansam dokunabilecekmisim gibi hissediyorum.  Deniz de piril piril, yildizlarin yansimasi degil, planktonlar. Iskelenin tam en ucuna gidip, butun isiklari kapatiyoruz. Deniz utangac, gokyuzu gibi ortada degil onun yildizlari. Beklemek, gozunu alistirmak gerek denizin yildizlarini iyice gorebilmek icin. Keyifler yerindeyse, iskelenin ustunden denize ayaklarini sokup planktonlari iyice piril piril gormek mumkun. Arada bir de neon sari isiltilar gorunuyor. Bu da floresan bir salgi salgilayan bir cesit karides. Su ustunde yuzup gecemizi renklendiriyor. Daha yesil planktonlarin mevsimi gelmedi. Onlar geldiginde geceleri deniz diskoya donecek, yanip yanip sonecekler. ama daha var, simdilik zoo planktonlari seyrediyoruz. Sessizlik iyice yogunlasiyor, sarmalayip kucakliyor herseyi. Sessizligin serin, huzurlu kucagina dusunce, tatli bir uyku bastiriyor. Erkenden yatip, uyuyoruz.

Uykular da cok renkli burada. Her gece nefis ruyalar goruyor insanlar. Keske ertesi sabah ruyalarimi hatirlayabilsem diye dusunerek uykuya daliyorum.

geri sayim … 45

Blogu hala okuyan var mi emin degilim ama benim icin onemli, cunku pek cok animiz burada kayitli. Bir sure erisilemez haldeymis sanirim, simdi sorunlari hallettim.  Cunku burayi tekrar yeni anilarla doldurma zamani geldi.

Cocuklar buyuyup, buradaki hayata alisinca hicbirsey ilginc gelmemeye baslamisti. Yazacak konu bulmakta zorluk cekiyordum , bir de ustune son 2-3 yildir kafami kasiyamayacak haldeydim. Ama artik ozgurlugume az kaldi. 1.Haziran itibariyle maasli hayatim sona eriyor. Papua Explorers ile tam gaz ilgilenmeye devam tabii ki, o her daim isimiz artik bizim.

Bu aralar sadelesmekle, yukumu azaltmaya calismakla mesgulum. Zor bir is. Bazan cok iyi geliyor, hafifliyorum, bazan kucucuk bir cekmeceye el atmamak icin gunlerce kendimi bunaltiyorum. Yapmadigim temizlik, yaptigim temizlikten daha cok yoruyor ruhumu. Bavulumu alip ciksam, gitsem, kacsam, yuzlesmesem yillardir biriktirdiklerimle diye dusunuyorum.

Ne zaman bunalsam, minik adamiza gittigimde ne kadar az esyayla ne kadar mutlu oldugumu hatirliyorum. Ac ruhlari doyurmak icin alinan seyler yerine, kocamin elini tutup gun batimini seyretmenin, cocuklarin gece denizden plankton toplamaya gitmelerinin bana verdigi mutlulugu hatirlamaya calisiyorum.