>Bir gun Lara okul sonrasi arkadaslariyla kapali mekan bir oyun alanina gitti. O hani altalta ustuste oynadiklari, top havuzu, kaydirak, tarzi seylerin bir arada bulundugu, yumusak miderlerden yapilmis oyun alanlarindan. Hic sevmedigim, hic guvenli ve hijyenik bulmadigim ama cocuklarin da bir o kadar keyif aldiklari yerlerden biri.

Iste burada kudururken kolunu bir yere carpmis ama olay mahalinde aglamadan, sakince Ami’nin yanina gidip kolunu carptigini, eve donmek istedigini soylemis. Eve gelince yemek yemis, sonra da uyumus. Uykudan aglayarak, kolum aciyor diye uyaninca, Ami panik halinde beni aradi. Sis var mi, morluk var mi, kolu yokladiginda kirik, cikik var mi sorularindan sonra, ben hemen atlayip eve gittim tabii ki. Eve girdigimde hala kolunu tutarak agliyordi.

Hemen en yakin hastaneye gittik. Cocuk doktoruna kolunu bagira cagira muayene ettirdi. Doktor gorunurde birsey olmadigini, ama bu yas cocuklarinin eklemleri henuz tam olarak gelisip kapanmadigi icin harici muayenede herhangi bir problemi atlama riski olabilecegini, rontgen cekilmesi gerektigini soyledi. Bu arada benim calistigimi, babasinin bir ayligina Turkiye’de bulundugunu tatli tatli sohbet ederek ogrendi. Ben ise Lara’nin sorununun cok ciddi olmadigini dusundugumden ve gereksiz radyasyon almasini istemedigimden rontgene takintili bir sekilde itiraz ederek alternatifleri ogrenmeye calisiyordum, o sakin sakin beni sorguya cekerken. Ancak doktor, olayin ogle saatlerinde oldugunu hatirlatarak, bu kadar uzun suren bir rahatsizlik varsa ciddi olabilir diyerek rontgende israr etti. Yapacak birsey yok, adam hakli, ya sonra kalici bir hasar kalirsa..

Tipis tipis gittik rontgen odasina. Lara’nin kolunu masaya koymasi olay oldu her seferinde. Bagiris cagiris hallettik rontgeni, sonucu beklemeye basladik. Bekleme odasinda Lara bir anda degisiverdi. Kolunu hareket ettirmeye, disaridaki minik marketteki sekerlerin hangisini istediginden falan bahsetmeye basladi.

S: Lara’cim kolun iyilesti mi yoksa?
L: (gozlerini yapma ve abartili bir saskinlik icinde kocaman acarak) Evet! Bak, oynatabiliyorum!
S: Nasil oldu da bir anda iyilesti Lara?
L: Doktor bakti ya anne, o yuzden iyilesti. Bir de x-ray de iyi geldi, bak simdi oynatabiliyorum.
S: Vay be, ne doktormus Lara. Bir bakti iyilestirdi seni
L: Evet! O yuzden geliyoruz ya doktora anne. Hem x-ray de boyle iyi gelir iste.

Tertemiz, sapasaglam kemikleri gosteren rontgenleri aldik, doktora gittik tekrar. Doktor ona kemiklerini gosterdi, kolunun icinin resminin cekildigini anlatti. Sonra da sordu: „Anneni mi ozlemistin sen yoksa? Annen hemen yanina mi gelsin istedin?“ Lara da kocaman kirpiklerini kirpistirarak kafasini salladi.

>

>

>
Yaptim. Sonunda SLP (Speech and Language Pathalogist) randevusunu aldim. Elim titredi ararken, duyabileceklerimin hosuma gitmeme ihtimali mi, yoksa anadilimizi konusmayan birinin sana yardimci olabilecegine inanmadigim icin mi bilmiyorum ama istemeye istemeye aradim klinigi. Nedense aradigimda istedigim gune randevu alabilecegimi dusunmustum. Ancak 8.Aralik’a randevu alabildim. Meger burada, cok dilli, cok kulturlu ortamlarda yetisen cocuklarda cok yayginmis gec konusma. Bu yorum icime su serpmedi, sadece umit dustu, belki 8.Aralik’a kadar sen konusuverirsin de, sevincle randevuyu iptal ederim diye.

Sosyal bir cocuksun, diger cocuklarla buyuklerle iletisim kurma problemin yok. Konusmaman engel olmuyor senin iletisimine. Kendine guvensizlik, utangaclik gibi engellerin de yok. Rahatlikla yeni gruplara, ortamlara giriyorsun, hemen iletisim kurabiliyorsun baskalariyla. Ama tek kelime konusmadan. Okuldaki “show and tell”lere sevincle goturuyorsun birseyler, nasil anlatiyorsun merak ediyorum cidden ama eminim bir yolunu buluyorsun demek ki.
Oyunlar kuruyorsun, oynuyorsun, bazan kavga ediyorsun, kiziyorsun ama konusmadan…
Karsindaki insanin hangi dil konustugu engel olmuyor sana, cunku konusmadan ifade ediyorsun kendini. Herkese anlatabiliyorsun anlatmak istediklerinin cogunu.. Belki de bu cok dilli ortamda kendince buldugun care bu, dil engelini kendince ortadan kaldirdin bu sekilde.

Yuzunle, gozlerinle konusuyorsun, cogu zaman da resmen pandomim yapiyorsun. Belki de en buyuk engelin senin konusmadan kendini cok iyi ifade edebilmen. Belki biz anlamamliyiz bunlari ama sen zorla birseyler yaptirilabilen bir cocuk degilsin.

Ogrenmen geri kalir diye korkuyorum ama ogreniyorsun birseyler. 5’e kadar sayilari taniyorsun, minicik parmaklarinla gosteriyorsun rakamlari. Sayi saymayi bildiginin uzun zamandir farkindayim, o hani herkese bir tas verecek sekilde kisileri sayip, ayni sayida tas getirdigin gun farketmistim bunu. Iki haftadir bazi harfleri tanimaya basladin. Sanirim Lara’nin yazi yazmayi ve okumayi ogrenme merakindan sen de payini aliyorsun. Ama harfleri yanyana getirip kelimelere dokmuyorsun bir turlu.

Kendi yapamadigimi, profesyonel birinin yapabilecegini umarak seni konusma terapisine baslatacagim. 8. Aralik’a kadar bekleyisteyiz.

Seni cok seviyorum, askimsin sen benim.

>Ilk defa “mim”lendim Beste tarafindan, cok heyecanliyim! Mim, blog yazarinin 7 ilginc ozelligiymis anladigim kadariyla ama anneler cocuklarinin ilginc ozelliklerini yazmaya baslayinca yon degistirmis. Cocuklarin her gunu mucizevi, onlarla gecen her an ilginc bence. Gerci bu blog zaten buyuk oranda benim onlarla gecirdigim ilginc anlara yer veriyor ama yine de her anne gibi cocuklarim hakkinda yazmak benim icin en keyifli konu.

Cocuklarimin ikisinin de kendi sahislarina munhasir ilginc ozellikleri var, ancak ben ikisinin ortak ilgincliklerini siralamak istiyorum ki daha ilginc olsun.. Buyrun bakalim;

Arda 3,5 , Lara ise yarin itibariyle 5 yasinda

1) Birbirleriyle cogu zaman anlasamaz gorunurler. Surekli bir kedi-kopek durumu vardir evde, ama bir turlu birbirlerinden vazgecemezler. Bir gun, alisveris merkezindeki isimiz bitince dogal olarak oradan cikmak istedik. Arda hic ayrilmak istemedi mekandan ve oldugu yere cakilip surat asmaya basladi. Ben de biraz dil doktukten sonra “Amaan, gelmezse gelmesin, ben gidiyorum” deyip arkami dondum, yurudum. Lara bir anda aglamaya ve beni cekistirmeye basladi. “ben kardesimi birakmak istemiyorum. Ya birileri onu calarsa? Eve nasil doner tek basina?” diye.. Saka yaptigimi anlatip, ikisine birden sarildim… Beni hayran birakan bir bagliliklari var birbirlerine. Sabahlari Lara, Arda’nin coraplarini falan giydirir bazan, cok tatlidir o halleri.

2) Ikisi de seyahat etmeye, gezmeye bayilir. Yeter ki evden ciksinlar, her turlu zor kosula katlanirlar. Saatlerce arabada seyahat edebilir, arabada, ucakta, pusette, koltuk kenarlarinda, kucakta uyuyabilirler. Hatta seyahatteyken mumkunse hic uyumazlar ki, birsey kacirmasinlar. Saatler suren ucak yolculuklarini cok heyecan verici bulurlar, cok eglenirler. Saatlerce yuruyebilirler, yeter ki ilginc birseyler olsun isin sonunda. Onlarla seyahat etmek cok keyiflidir.

3) Ikisi de miktar olarak cok yemek yemez, zayiftir. Ama damak zevklerine cok duskundurler, pizzalarina taze cekilmis karabiber, salataya ekstra zeytinyagi ve limon isterler. Tadi guzelse ve cok aci degilse, her mutfagi denerler ve yerler. Lara dim sum sever, Arda nasi goreng. Lara salak yer, Arda mango.

4) Ikisinin de suda bizi endiselendiren bir rahatliklar vardir. Suda gozlerini acarlar, nefeslerini tutup dalarlar. Cikip cikip atlarlar, taklalar atarlar. Kulaga, buruna su kacmis, su yutmuslar, hic umursamazlar. Havuzdan ve denizden cikmak her seferinde olay olur.

5) Ikisinin de hayvanlara ozel bir duskunlugu vardir. Aslinda Arda’nin duskunlugu daha cok boceklere karsidir. Her bocegi tutup incelemek ister ki, bu tropik ulkede bizi endiselendiren bir ilgi alanidir. Gecen gun kaplan taklidi yaparken onunden gecen bir karincayi yemeye kalkti da, zor durdurduk. (Kime benzedigini ben cok iyi biliyorum da, simdi aciklayip karizmasini zedelemeyeyim.. O kendini bilir. Hahaha!) Lara ise hayvanlara karsi cok rahattir. Koskocaman ata nese icinde binip dolasmasi, dev gibi papaganlari gozunu kirpmadan kollarina almak istemesi ve almasi beni bile saskinlik icinde birakir hala.

6) Ikisi de cok merhametli ve adildir. Benim minik ogretmenlerimdir onlar. Sabrimin, enerjimin tukendigini hissettigim zamanlarda hemen durumu anlayip, minicik elleriyle yuzumu oksarlar, beni sakinlestirir, motive ederler. Arda’nin tipik bir yuz ifadesi vardir bu durumlarda, sefkatle ama ilgiyle yuzume bakip koltuga tirmanir ve kafami gogsune dayar, saclarimi oksar ensemden. Lara ise en tatli ses tonuyla konusur. “Selen’cim, you can do it”, “kizacak birsey yok annecim, toplariz” gibi sozler soyleyip rolleri degismeye bayilir.

7) Bu en son maddeyi yazmak cok zor geldi. Cunku daha yuzlerce sey var yazacak. Herkesin cocugu kendisi icin cok ozel. Yazdiklarimi okuyanlar bunlari siradan bulabilir ama biliyorum ki anneler, cocuklarin en basit ve siradan davranislarinin bile bizlere ne kadar ilginc geldigini bilir ve anlar… O yuzden ben de Beste gibi 6 maddede birakiyorum listelemeyi ve Ebru’yu ve Zeynep’i mimliyorum.