>

Gule gule 2009. Seninle hesaplasma yapmayacagim, zaman ve takvim surekli dongude olan yasama yapistirilmis suni kavramlar ne de olsa. Ne birseylerin sonu olacak bu aksam, ne de baslangici. Akis devam edecek ve bu gercek bana kendimi cok iyi hissettirecek yine. Kalbimdeki huzur ve sevginin herkese yayilmasini dileyecegim sadece, geceyarisi sevgililerimi kucaklarken gozlerimi kapatacagim ve heryeri beyaz isiklarin doldurdugunu, yanimizda olmayan butun sevdiklerimizle elele tutusugumuzu hayal edecegim. Herkese sevgi, saglik ve huzur dolu bir yil, cok eglenceli ve mutlu bir yeni yil kutlamasi dilerim.

>Benim icin ickilerin, icenin icmeden once ve ictikten sonra ulasmak istedigi ruh haliyle yakin iliskisi vardir. Icecegim icki secimimde bu dusuncelerin inceden inceden bilincaltima mesajlar gonderdiginin farkindayim. Bu dusuncelerim alkolik olmayip, kendini kaybetmek amaciyla icmeyenler icin gecerli tabii ki. Yoksa maksat sarhos olmaksa, ne ictiginin onemi yok zaten.

Mesela, sarap ayakli kadehte iciliyorsa ciddi ve mesafelidir benim gozumde. Sarap muhabbeti dile dokulenlerin yada goze gorunenlerin ardinda baska birseyler saklar bazan. Bazan da, sadece birseyleri unutmak istersin, belki yorgunlugunu, belki evinin guvenli surlarina girmeden once yasanan tatsiz bir gunu, belki icten icten kalbinin uzerine oturan bir hissi. Kontrolludur sarap icen, fazla kaybetmez kendini ki icindekiler sacilivermesin ortaliga. Tamamlayici ogeleri de coktur, sarabina uygun peyniri, yemegi, tatlisi. Ama, sarap toprak testiden, kucuk su bardagi gibi bardaklarda icildiginde durum farklidir. Samimidir, icini isitir. O testinin icindeki sarap da buyuk ihtimalle ev yapimidir, icinde yapanin kendi elleriyle topladigi uzumlerin sevgisi, ozenle kendi mahzeninde beklettigi surecin sabri vardir. Kadife gibi olmasa bile, her yudumda bu sevgi, sabir ve ozen tadilir. Zamanin durdugu mekanlarda icilir bu sarap ki bu mekanlar da, saraplar da nadirdir.

Raki ise cok farklidir saraptan. Raki muhabbeti diye bir kavram vardir herseyden once. Yani raki muhabbet ettirir. Raki icenin amaci hos muhabbet ve eglencedir. Yanindaki yiyecekler hem onemlidir, hem de cok onemli degildir. Cunku kalenderdir raki icen, mulayimdir, alcak gonulludur. Mezelerle dolu bir sofra keyfine keyif katar ama sadece beyaz peynir ve kavun bile yeter muhabbet iyiyse. Her turlu kombinasyon yapilabilir rakiyla, raki-mangal, raki-balik, raki-meze, raki-kebap, raki-leblebi… Daha kapagi acildiginda gevsetir atmosferi raki. Anason kokusu yayildikca gonuller hafifler. Sisedeki raki seviyesi alcaldikca gizli kalmis sairler, komedyenler, sarkicilar, dansozler, politikacilar, spor otoriteleri, maceraperestler cikiverirler hapsolduklari kaliplardan. Raki muhabbetinin olmazsa olmazi masadir. O masa basinda saatlerce oturulup, anason kokulu, gittikce hafifleyen atmosferde, cene calinir, kahkahalar cinlar. Pozitiftir raki, samimidir, aciktir, eglencedir, kahkahadir, duygusaldir. Benim gonlumde yeri apayridir. Belki de buzsuz, susuz rakisini yazlari yesil erik yada kan kirmizisi kirazlarla susleyen, her kadehi siir tadinda icmeye sevdali babamdan hediyedir rakiya bu gonul bagim.

Raki muhabbetinin degerini biliriz biz Turkler. Hele de Turkiye’den, rakidan, Bogaz’dan bu denli uzakta olunca, rakiyi binbir guclukle temin edince. Iste Cumartesi aksami, oyle damardan bir raki gecesiydi ki, giriste kapinin bir yaninda Turk bayragi, bir yaninda raki sisesi vardi.

Raki sisesinin onune iki mum yakip girdik mabede ve basladik ayine.

Ne keyifti, ne keyif.. Yesil Efe’nin benzersiz tadi ve her yudumda keyiflenen bir sohbetle basladi gece.

Tekirdag rakisiyla devam etti, damla sakizli Turk kahvesiyle sona erdi. O kahve var ya, ah o kahve… Hatiri en az 80 yildir.

Rakinin, yiyeceklerin tadi unutulmazdi da, muhabbet hepsinden daha tatliydi. Cocuklar bile bu pozitif ortamdan nasiplenip, mutlu, huzurlu bir sekilde oynadilar birbirleriyle, gece yarisina kadar seslerini cikarmadilar ki anneleri babalari agiz tadiyla sohbet etsin. Dunyanin bu kosesinde, boylesine arkadasliklar, boylesine guzel anlar yasayabildigimiz icin cok sansliyiz. Gelin buraya, hepinizi opujemm.

>Jakarta limaninin hemen yanibasinda bir serbest bolge var. Bizim calistigimiz fabrikalarin iki tanesi bu bolge icinde. Serbest bolgeye, limana akan bir dere boyunca ilerleyerek ulasiliyor. Buraya kadar hersey normal. Anormal olan kisim dolunay oldugunda basliyor. Dolunayin ertesi gunu bolge halki amfibyen yaratiklara donusuyor. Eteklerini sivayarak, ayakkabilarini ellerine alarak su basmis yollardan gule oynaya yuruyup evlerine, okullarina, islerine ulasiyorlar. Yer yer diz boyunu gecen sularda ilerlerken yuzlerinden gulumsemeleri eksik olmuyor.

Bazi soylentilere gore, dolunay vakti sular yukseldiginde, bu insanlarin ayaklarinda perdeler, sirtlarinda yuzgecler cikiyor ve bu sayede hic bir su baskinindan etkilenmeyerek hayatlarini surdurmeye devam edebiliyorlar. Belediye yetkilileri konuyla ilgili aciklama yapmazken, yolla bir olan dere sularinin tasidigi pislik icinde, bu insanlarin nasil hastaliktan kirilmadigi ise buyuk merak konusu olmaya devam ediyor. Dolunayin bu insanlara amfibyen ozelliklerle birlikte, ustun bir bagisiklik sistemi verdigi de yine soylentiler arasinda.

Her dolunayda amfibyene donusen bolge halkinin esrari hala cozulmeyi bekliyor.

>İş yerinden bir arkadaşım geçtiğimiz hafta evlendi, ancak düğün resimleri ve yazısı ancak bugüne kısmetmiş. Uzun bir süre ne giymem, ne hediye almam gerektiği konusunda düşünüp araştırma yaptım. Endonezya’da batik resmi bir giysi, düğünlerde batik yada kebaya (dantelden yapılmiş bir bluz) giyildiğini öğrenmek beni şaşırtmadı. Arkadaşıma ne batik ne de kebayam olduğunu, ne giyersem uygun olacağını sorduğumda, geleneksel Türk kıyafeti giymemi söyledi. Haydaa, biz düğünlere geleneksel kıyafet giymeyiz ki. Benim şahsen geleneksel düğün ve resmi kıyafetim siyah yada kırmızı birşeylerdir.

Kıyafet olayına bu kadar kafayı takmamın sebebi aslında, davetiyede resepsiyonun camide yapılacağının yazıyor olmasıydı. Yoksa giyerim siyah elbisemi giderim ama askılı uygun olur mu, uzun mu giymem lazım, başımı örtmem mi lazım, gibilerinden bin soru geliyor insanın aklına. Gidip de orada milletin soytarısı olmak, daha da kötüsü uygunsuz kaçmak var işin sonunda. Aslında bütün iyi niyetimle kendime kebaya baktım, ancak benim beğendiğim kebayalar acayip pahalıydı. Batik desen ve renklerine zaten hiç ısınamadım. Evdeki gece koleksiyonundan birşeyler bulup giymeye karar verdim.

Neyse, gün geldi, giyindim gittim. Mekan gerçekten cami bünyesinde ancak, ayrı bir düğün salonu tarzı bir yer. Gündüz camide , sadece aile ve akrabalarla birlikte dini ve resmi nikah töreni yapılmış. Bu törene ben davetli değildim ama çok geleneksel birşeymiş ve kız isteme, verme, evlendirme falan olayları temsili olarak canlandırılıyormuş. Akşam ise eş, dost yemekli bir kutlama için davet edilmiş. Bu arada düğün hazırlıkları sırasında aileler arasında biraz gerilim yaşanmıştı, çünkü arkadaşım Medan’lı, kız tarafı ise Solo’lu (Orta Java). Düğün prosedürü, giysiler, falan tamamen farklıymış. Sonunda gelin baskın çıktı sanırım, Java usulü yapmaya karar verdiler. Yani bu anlatacaklarım Orta Java düğünü. Diğer bölgelerde giysiler ve tören daha farklı olabiliyormuş.

Ben daha önce Endonezya düğününe gitmediğim için törenin ve kutlamanın nasıl olacağına dair hiç bir fikrim yoktu. Ama düğün çok mutlu, çok eğlenceli bir kavramdır benim kafamda. Düğünlerde çok eğlenilir, az yenilir, bol dans edilir, göbek atılır. Ancak bu gittiğim düğün hiç de eğlenceli değildi. Çok ilginçti benim için ve ben çok güzel vakit geçirdim ama gelin ve damat için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.

Salona çok hoş bir dans grubu eşliğinde girdiler.

Bu kızlar dans ederek gelin ve damadı salona getirdi ve yerlerine oturttular.

Daha sonra anneler ve babalar gelip gelin ve damadın iki yanındaki koltuklara oturdular. O koltuğa oturanın üstüne bir suratsızlık çöktü, zorla gülümsüyorlardı sanki. Tabii ki gelin hariç, o diğerlerinin tam tersi, gülümsemesini, mutluluğunu zorla bastırıyordu, belli ki mecburiyetten o da. Damat zaten stresten kaskatı kesildiği için, suratsız ifadeyi takınmakta güçlük çekmiyordu.

Herkes koltuklarına yerleştikten sonra bir sürü adam mikrofonu eline alıp konuşma yaptı. Bunlar aile büyükleri ve yakınlarıymış. Yeni evli çifte iyi dileklerini sunuyorlarmış. Ondan sonra salondaki herkes sıraya girip tek tek hepsini kutladı. Bu o kadar çabuk olup bitti ki, ben ne olduğunu anlayana kadar tören bitirvermişti. Yemek kısmına kalmadım, koşa koşa eve gidip eksik kalan göbek kısmını Lara’yla ‘my hips don’t lie’ eşliğinde kalça sallayarak tamamladım. Böylece kendimce onların düğününü tamama erdirmiş oldum. İçim rahat, yeni çiftin mutlulukları için yapılması gerekenin yapıldığını, atılması gereken göbeğin atıldığını bilerek huzurla uyudum o gece.

>Uzun sure ayni sehirde yasayinca, onunla ortak bir organizma olur sanki insan. Bir yeri avucunun ici gibi bilmek, garip bir rahatlik verir. Kendi sehrini iyi taniyanlar, keyifleri yerindeyken nereye gideceklerini, agiz tatlari kacikken nereye gidip ne yapacaklarini cok iyi bilirler. Bu oyle bir bilinctir ki, dusunmek bile gerekmez eyleme gecmek icin. Ayaklari oraya goturuverir insani, direksiyon basindaysa o belli noktaya cikiverir girilen tum sokaklar.

Yeni bir yere gittiginde ise her mekan, her tat yeni bir maceradir. Neyle karsilacagini bilmeden, baliklama girersin mekanlara. Bazan hic tatmadigin yepyeni lezzetler pesinde kosarsin, bazan da vucudunun yada ruhunun yorgunlugunu tanidik kokularla ve tatlarla gidermek istersin. Hosuna gitmezse onune gelen, cok da onemli degildir. Maceradir ne de olsa, iyi yada kotu bir deneyim olarak tatil anilarinin arasina kaydedersin.

Ben uzun zamandir kendimi bu iki durumun arasinda bir yerde hissediyordum. Mekanlarla iliskilerim gecmise dayanmadigi icin, nitelikli degildi. Tatil aski tadindaki iliskiler de bir sure sonra kabak tadi verir olmustu. Arada kalma durumu fazla uzayinca garip hissediyor insan kendini. Ama yanlis anlasilmasin, yabancilasma hic hissetmedim henuz. Bu sehir bir sekilde bana iyi geliyor. Sebebini bilmiyorum, merak da etmiyorum ama her turlu negatifligine ragmen, ben burada kendimi iyi hiseediyorum.

Neyse, buraya geldigimden beri ilk defa gectigimiz Cumartesi gunu kendimi buraya ait hissettim. Gitmek istedigim yeri cok net olarak biliyordum. Ortamin ruhunu, bana neler hissettirecegini, karsilacagim kokulari ve tatlari cok net kafamda sekillendirebiliyordum. Benim sehrim diyebilir miyim Jakarta icin artik? Dedim gitti bile.